ผู้ชายมักต้องการ " ที่ ว่ า ง ข อ ง ค ว า ม รั ก " มากกว่าผู้หญิง

เค้าจึงไม่ชอบการอยู่ด้วยกันทุกนาที
ไม่ชอบการถูกซักถามว่าวันนี้จะต้องทำอะไรบ้าง คุยกับใครบ้าง
ไม่ชอบการถูกบังคับว่าต้องโทรรายงานเรื่องราวชีวิตในทุกคืนก่อนนอน

ซึ่งเมื่อผู้ชายต้องการที่ว่าง แล้วผู้หญิงไม่มีให้
จุดนี้เองที่ทำให้รักเริ่มมีปัญหา

อาจเกิดการทะเลาะกัน ตั้งคำถามต่อกัน
สงสัยในหัวใจของอีกฝ่ายว่ายังเหมือนเดิมรึเปล่า
และสิ่งที่จะทำให้คนสองคนคืนดีจากทะเลาะกันในเรื่องนี้ได้

ก็มี " ค ว า ม เ ข้ า ใ จ " เพียงอย่างเดียว

รั ก จ ะ ยั ง ค ง มี อ ยู่ ต่ อ ไ ป
เมื่อผู้ชายเข้าใจว่า ... ถ้าห่างเหินมากเกิน รักก็ขาดการดูแลเอาใจใส่
แต่ผู้หญิงก็ต้องเข้าใจด้วยว่า ... ถ้าใกล้ชิดกันเกินไป ก็แย่งอากาศกันหายใจ

รัก ... จึงไม่ต้องทำตัวเป็นเงาของอีกคน
รัก ... จึงไม่ต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคนที่เรารัก
แต่แค่ร่วมแบ่งปันทุก ๆ ความทุกข์ไปกับเค๊า
และดีใจด้วยเมื่อเค๊ามีความสุข
รักแล้ว ให้เชื่อใจกันให้มาก
ถามในสิ่งที่ข้องใจได้ แต่อย่าซักเหมือนเค๊าเป็นจำเลย
ไม่ต้องกลัวว่าเค๊าจะลืมเธอไป เมื่อไม่ได้ใกล้
ความรักไม่ได้เปราะบางอ่อนแอขนาดนั้น
เช่นห่างกันวันเดียว แล้วใจเค๊าจะแบ่งไปให้คนอื่น คงเป็นไปไม่ได้

หยุดการวิ่งตามซะตั้งแต่วันนี้ แล้วทำตัวให้เป็น " บ้ า น "
ที่มีหน้าต่างชื่อ ความเข้าใจ
มีประตูชื่อ ความห่วงใย
และมีหลังคาชื่อ ความรัก
ซึ่งเมื่อเธอมีบ้านแล้ว
ต่อให้เค๊าต้องการที่ว่าง ออกเดินทางไปไกลแค่ไหน พบเจอใครต่อใครมากมาย
แต่ยังไงเค๊าก็จะกลับมาหาเธอ และเธอย่อมแตกต่างจากทุกคนที่เค๊าพบ
เพราะเธอคือ บ้านของหัวใจ ที่เค๊ามี
to appreciate ...